Columns
typewriter.jpg
Verhalen uit een ver verleden. 1: Call me Al.

"Zal ik het voordoen?", vroeg hij. "Ga je gang," zei ik, "ik hou je niet tegen." Hij legde z'n sigaar aan de kant, schoof z'n stoel achteruit, stond op en liep naar het midden van de ruimte. Er was geen daglicht te bekennen - niet zo vreemd gezien onze locatie - en bomen waren er ook al niet. Om over de zuivere alpenlucht nog maar te zwijgen. Wij moesten het doen met een laag plafond, een bedompte rooklucht, de felle lichten van een paar TL-buizen en een paal waarop het fundament van de verdieping boven ons rustte. Die paal, daar ging het om. "Kijk", zei hij, "ik liep meestal voorop. Soms m'n zus, maar meestal ik. Ik was altijd al de leider." Geen spoor van bescheidenheid in z'n stem. Hij stroopte z'n mouwen op en vervolgde z'n pad. "De rest kwam er achteraan. Net als in de film." Hij stond inmiddels vlak voor de paal en keek me indringend aan.

Toen begon het zingen.

Do - A deer, a female deer
Re - A drop of golden sun
Mi - A name I call myself
Fa - A long, long way to run
So - A needle pulling thread
La - A note to follow so
Te - A drink with jam and bread
That will bring us back to Do, oh, oh, oh

Al zingend slingerde hij om de paal, breed zwaaiend met de rechterarm, lichtjes door de knieën zakkend in een poging nog wat kleiner te lijken. En vijftig jaar jonger. "We waren niet te houden", schaterde hij. "De bomen voor ons huis hadden niets van het breekbare van de boompjes uit de film. Maar voor ons maakte het niet uit. Voor ons was het echt. We zongen & slingerden alsof ons leven er van afhing. We vonden het prachtig." "Dat kan ik me voorstellen,' zei ik, "ik was ook zwaar onder de indruk. Maar wij hadden geen boom voor het huis." "Dankzij die film ben ik het vak in gegaan", vervolgde hij. "The Sound of Music. Niets mooiers dan je favoriete films te mogen draaien in prachtige filmtheaters zoals dit". Hij wees naar achteren, naar de grote zaal met het monumentale balkon - een van de mooiste filmzalen in de stad Groningen: de Camera bioscoop. Onder leiding van Al Bruins. De man die het vak inging omdat hij betoverd werd door die magische mix van beeld, geluid, spanning en sfeer. Dezelfde mix die mij ook had verleidt.

Ik interviewde hem voor een van de Groninger magazines waarvoor ik schreef. Ik had een saaie, zakelijke grijze muis verwacht. Maar ik sprak een bevlogen liefhebber vol fantasie en durf. Een man die zichzelf niet al te serieus nam en gewoon deed waar ie zin in had. Zoals in dit geval: het naspelen van een favoriet fragment uit z'n kindertijd. Dat wilde ik ook. Lak aan de deftige zakelijkheid, lol aan het onverwachtte, het avontuur en de paden die nog niet gebaand waren.

Ton Ensing

Reviews
davidquinn-fool-pichi.jpg
David Quinn: Wanderin' Fool

Rammelende old skool country, daar mogen ze me altijd voor wakker maken. Volumeknop op vol en ik zit rechtop, oren gespitst - een vette grijns om de mond. Geen idee wie me dit keer wakker maakte, maar bij de eerste noten van Wanderin' Fool, het debuut van David Quinn, was het weer ouderwets raak. Wat een geweldige plaat. Pedal steel, twangy gitaren, honky-tonk piano, zompig orgeltje, soepel doortikkende drums. Tikkie vals gezongen, tikkie brak gespeeld, schuchter koortje erbij: mooier kan het eigenlijk niet, zeg nou zelf.

Wanderin' Fool is zo'n plaat die je oppakt, meesleurt en niet meer loslaat. Een heerlijk luisterfeest, tjokvol hemelse melodieën & tranentrekkende teksten. Bruisende countryrockabilly, geproduceerd door Andrija Tokic, de man achter de successen van Alabama Shakes, Langhorne Slim, Hurray for the Riff Raff en Margo Price. David nam z'n plaat op met een goed stel muzikale duizendpoten: Dave Roe (Johnny Cash), Jimmy Lester (Hayes Carll, Billy Joe Shaver), Jon Estes (John Paul White, Kesha), Micah Hulscher (Margo Price) en achtergrondzangeres Alexis Saski (van Americana-blues band Muddy Magnolia).

Dit aangename gezelschap zet de toon met de openingstrack van de plaat, 'Cryin' Shame', een opgewekte countryrocker. Maar: 'It's a cryin' shame, I'm leaving this town with a tattoo of your name'. De liefde is over, de tranen vloeien en de tijd van gaan is gekomen. Voor je het beseft ben je 'a simple livin', day dreamin', outta my mind wanderin' fool' en moet je je maar zien te redden met dat wat je op je pad tegenkomt. Een kroeg hier, een scharrel daar. Slapend onder de maan, waar het geluk te dromen valt. 'We'll always be together in my dreams, to sing my weary heart back to sleep.'

Wanderin' Fool eindigt met de psychedelische folk rocker 'Where The Buffalo Roam'. Dat begint als een country & western-variant op de bekende Lennon-McCartney klassieker Ticket To Ride. Maar lang duurt dat niet. Want Quinn is met z'n ticket onderweg naar de eeuwige jachtvelden, waar de buffalo graast en het goed rusten is. In het vizier: het vooruitzicht op hereniging met de grote liefde. Achter de rug: een leven zonder spijt. De pedal steel jankt.

Ton Ensing

(Eind)redactie
IMG_1923-pichi.jpg
Eindredactie
De punten op de i.
De lange zinnen kort.
De vage teksten helder.